مرثیه ای از ایرج میرزا

ادم گاهی از یک کسائی چیزائی میبینه که فکرش رو هم نمیتونه بکنه
یه نمونش برام وقتی پیش اومد که از استاد اسماعیل اذر شنیدم ایرج میرزا در وصف کربلا و یکی از شهدای این مصیبت شعر زیبادی سرودند که از نطر ایشون بهترین مرثیه ی ادبیات فارسی درباره ی واقعه ی عاشورا را ایرج میرزا سروده است.
خلاصه بعد از مدت ها جستجو تونستم این شعر رو از سایت افتاب پیدا کنم ؛

اما مرثیه ی ایرج از این قرار است: «رسم است هر كه داغ جوان دیده دوستان /
رأفت برند حالت آن داغ دیده را /
یك دوست زیر بازوی او گیرد از وفا /
وان یك ز چهره پاك كند اشك دیده را /
آن دیگری بر او بفشاند گلاب قند /
تا تقویت شود دل محنت كشیده را /
یك چند دعوتش به گل و بوستان كنند /
تا بركنندش از دل، خار خلیده را /
جمعی دگر برای تسلای او دهند /
شرح سیاه كاری چرخ خمیده را /
القصه هر كس به طریقی ز روی مهر /
تسكین دهد مصیبت بر وی رسیده را»
تا این جا تصویر های ایرج در خانه ی جوانی كه فوت شده است، روایت می شود. حال می رویم به داستان نینوا:
«آیا كه داد تسلیت خاطر حسین /
چون دید نعش اكبر در خون تنیده را /
آیا كه غمگساری و اندوه بری نمود /
لیلای داغ دیده ی محنت كشیده را /
بعد از پدر دل پسر آماج تیغ شد /
آتش زدند لانه ی مرغ پریده را.»

گقتگوی کامل رو میتونید در سایت افتاب بخوانید